Op 3 januari 2014 had Antoine een afspraak met zijn zus om wat papierwerk te regelen samen. Omdat hij ruim op tijd was, bezocht de 27-jarige eerst nog even een buurtsupermarkt om twee blikjes bier te kopen, op de hoek van de Sint-Gillisstraat en de Trappéstraat in Luik. Toen hij de winkel kort na 19:30 uur uitliep kreeg hij een woordenwisseling met zeker één man. Het conflict escaleerde al snel in een vechtpartij waarbij Antoine meerdere keren met een mes werd gestoken in o.a. zijn borst en zijn hals. Terwijl de dader(s) op de vlucht sloeg(en), zakte Antoine op straat in elkaar. Enkele meters verwijderd van het huis van zijn zus overleed de twintiger aan een hartstilstand veroorzaakt door de opgelopen verwondingen.

Over Antoine Thys
Antoine werd geboren op 3 februari 1986 in Saint-Nicolas, Henegouwen. Hij leidde een bescheidde leven. Hoewel hij volgens bronnen met verslavingen kampte, omschreven zijn familieleden hem vooral als een goed mens, iemand die van het leven hield, en als een echte natuurliefhebber. Antoine was volgens zijn vader helemaal geen gewelddadig persoon, eerder juist het tegenovergestelde.

Politieonderzoek en Aanhoudingen
De Belgische politie wist niet of zij te maken hadden met één of meerdere daders. De recherche verhoorde drie getuigen op het bureau die in de buurt van de vechtpartij aanwezig waren geweest. Deze hadden in elk geval één man zien weglopen bij het misdrijf. De verdachte werd tussen de 20 en 30 jaar oud geschat en had volgens de getuigen een zeer donkere huid. Ook had hij volgens hen een normale lichaamsbouw en zou hij na de moord richting de Place Béguinages zijn gelopen. De drie getuigen werden kort na de verhoren weer op vrije voeten gesteld. Agenten bekeken urenlang beelden van bewakingscamera’s van de omliggende straten van de Sint-Gillisstraat. Ze hoopte daarmee een beeld van de dader(s) te krijgen, maar het resulteerde niet in een doorbraak.

De politie taste daarna in het duister. In de hoop meer duidelijkheid te krijgen werden aanwezigen bij de vechtpartij, die zich nog niet hadden gemeld, gevraagd zich alsnog te melden bij de recherche. ¹

De Zaak-Kim en Ken was een Belgische verdwijningszaak die draaide rond de in 1994 verdwenen kinderen Kim en Ken Heyrman, dochter en zoon van Tinny Mast (13 maart 1965). Kim werd later dood teruggevonden, maar Ken bleef spoorloos. De zaak leidde tot de oprichting van het Comité Kim en Ken (1995-2001).

Tinny Mast was een vrouw die op 16-jarige leeftijd voor het eerst huwde. Haar eerste kind en dochter was Kim (2 februari 1982). Vier maanden na haar geboorte scheidde Mast van haar man. Ze hertrouwde en uit dit huwelijk werd zoon Ken (26 juli 1985) geboren, die aan de ziekte cara bleek te lijden. Kort nadien scheidde en hertrouwde Mast opnieuw. Ze zou uiteindelijk in totaal vijf kinderen krijgen, inclusief de levenloos geboren dochter Luna.

Op 4 januari 1994 gingen Kim en Ken bij hun vriendjes spelen, maar keerden nooit meer terug. Aanvankelijk ging de politie ervan uit dat de kinderen van huis waren weggelopen en ook Mast zelf werd een tijdje verdacht. In haar boek, Altijd op zoek. Mijn alfabet voor Kim en Ken, vertelde Mast hoe de politie haar in die dagen niet serieus nam. Ze was in die periode ook zes maanden zwanger en kreeg op 13 januari een miskraam. De verdwijningszaak werd nationaal nieuws toen op 11 februari 1994 Kims dode lichaam werd teruggevonden in het Antwerpse Asiadok. Na een autopsie bleek ze seksueel misbruikt en vermoord te zijn. Men weigerde vier jaar lang deze autopsiefoto’s aan Tinny Mast te tonen omdat die te gruwelijk waren. Ken werd nooit teruggevonden.

In 1995 richtte Tinny Mast het Comité Kim en Ken op. Deze pluralistische actiegroep gaf hulp aan gewone mensen bij problemen waar politiek, gerecht en politie tekortschoten. Het comité stelde vier eisen op: inzage in dossiers, openbaarheid van het onderzoek, geen doofpotoperaties en opkomen voor alle kinderen, ongeacht hun huidskleur of geloofsovertuiging.

Toen in 1996 de zaak-Dutroux uitbrak kreeg ook de verdwijning van Kim en Ken hernieuwde media-aandacht. Net als de ouders van andere vermiste kinderen werden ook Tinny Mast en haar man door Albert II van België op het koninklijk paleis ontvangen. Ook stapten ze op 20 oktober 1996 mee tijdens de Witte Mars in Brussel. Op 17 november organiseerden ze de “Zwart Op Wit Mars” in Antwerpen, waarbij haar comité de trappen van het Antwerpse gerechtsgebouw bezette. Hun actie werd verder gezet tot nieuwjaar.

Op 4 januari 1997 werd er aan het Asiadok in Antwerpen een gedenksteen voor Kim en Ken gelegd, ontworpen door Dirk Lenaerts. In 2001 werd het Comité Kim en Ken opgeheven. In 2003 werd Tinny Mast politiek actief en stond als onafhankelijke kandidate op de lijst RESIST van de PVDA en de AEL. In 2006 publiceerde ze een boek, Altijd op zoek. Mijn alfabet voor Kim en Ken. Het boek beschrijft haar levensverhaal met speciale aandacht voor het onderzoek rond de verdwijning van Kim en Ken. Carine Russo, moeder van het verdwenen meisje Melissa, en kinderpsychiater Peter Adriaenssens schreven een voorwoord. Het lichaam van Ken Heyrman werd nooit gevonden. Op 10 maart 2014 werd Ken officieel dood verklaard.²

De slachter van Bergen (Frans: Dépeceur de Mons) was een seriemoordenaar die van 1996 tot 1997 actief was in het Belgische Bergen. De minstens vijf moorden werden nooit opgelost en de dader werd nooit gevonden. De eerste drie slachtoffers verdwenen in 1996. Alle drie leefden ze aan de rand van de maatschappij. De media besteedden in eerste instantie weinig aandacht aan de vermissing van de drie vrouwen. Pas na de vondst van de menselijke resten en de verdwijning van nog twee vrouwen in 1997 komt het onderzoek op gang. Daarbij kreeg de Belgische politie hulp van de FBI. Op 22 maart 1997 vond politieagent Olivier Motte tijdens een patrouille te paard toevallig verschillende vuilniszakken met menselijke resten. Bij het zien van de vuilniszakken denkt hij in eerste instantie aan afvaldumping, tot hij een bebloede hand uit één van de vuilniszakken ziet steken. Later vindt de politie in de omgeving van Bergen meer zakken met lichaamsdelen. In totaal zijn 37 verschillende lichaamsdelen van de vijf slachtoffers gevonden : Carmelina Russo (46), verdwenen op 4 januari 1996, Martine Bohn (43), verdwenen op 20 juli 1996, Jacqueline Leclerq (33), verdwenen op 22 december 1996, Nathalie Godart (21), verdwenen op 16 maart 1997 en Begonia Valencia (38), verdwenen op 3 juli 1997.

Bekijk ook de officiële lijst van cold cases op de Federale Politie-site.

De gevonden stoffelijke overschotten zaten in verschillende zakken. Geen enkele keer zaten er meerdere lichaamsdelen van dezelfde vrouw in één zak. Op één van de zakken stond ‘gemeente Knokke’. De overschotten waren op het moment dat ze gevonden werden steeds ‘vers’, wat de politie doet vermoeden dat de slachtoffers óf een tijd gevangen zijn gehouden, óf dat de overschotten van de slachtoffers in bijvoorbeeld vriezers zijn bewaard.
De gevonden stoffelijke overschotten :

• Halswervels en tanden van Valencia werden gevonden in Hyon, op 27 april 1998.
• Het bekken van Russo werd gevonden in het Franse Château-l’Abbaye, op 21 januari 1996.
• De romp van Martine Bohn werd gevonden in de Hene, op 21 juli 1996.
• 9 vuilniszakken gevonden in Cuesmes, met onder meer resten van Leclercq, op 22 maart 1997.
• 2 vuilniszakken gevonden in Cuesmes en in de Chemin de l’Inquiétude, met onder meer de ledematen van Martine Bohn en de romp van een ander slachtoffer, op 23 en 24 maart 1997.
• Gevonden in Havré, waaronder het hoofd van Nathalie Godart, op 12 april 1997.
• 2 vuilniszakken gevonden in Havré, op 18 april 1997.
• De schedel van Valencia werd gevonden in Hyon, op 17 oktober 1997³.